ASJE op klompen

13. jan, 2022

Sinds kort wonen we in een klein sfeervol dorp aan de rivier de VECHT tussen 030 en 020.

De rivier stroomt bijna naast ons huis, je hoort de bootjes varen.

Na bijna ons hele leven te hebben doorgebracht in de oude binnenstad van Utrecht waar we naast de Domtoren woonden/werkten zijn we onlangs verhuisd naar een dorp. Het is een aanrader. De enorme rust en stilte, de uilen die we horen vanuit ons huis, de vogels om ons heen.Het Museumkwartier missen we wel, de Domtoren, het Domplein waar ik ooit op school heb gezeten als kind. 

Utrecht was na corona een vreemde geworden, 50 winkels dicht in de binnenstad, de horeca sloot zijn deuren, zelfs onze geliefde Hema aan de Steenweg, waar we elke medewerker kenden, sloot de deuren. De stad werd stil en leeg. Het Museumkwartier, onze wijk, sloot zelfs de musea. De DOMTOREN staat in de steigers en Jan van Zanen onze sympathieke burgervader en onze goede kennis vertrok naar Den Haag.

De eerste weken in ons nieuwe huis heb ik lopen te rillen van de kou, ik was niets gewend na jaren binnenstad. Net weer door de mist gefietst, brrrrr, de polder is kaal.

Het is hier heel stil en we hebben maar één buurvrouw. Een aardige dame van 84 jaar. Ze rijdt auto en laat twee honden uit van de prachtige patriciërswoning naast ons aan de rivier. Dan loopt ze met twee terriers zonder muts en handschoenen terwijl ik rillend op de fiets stap met muts, handschoenen en een hele dikke lange mantel.

Het is het dorp van mijn voorouders van vaders kant. Mijn vader ligt hier begraven in een familiegraf aan de Vecht.

Of ik kan lopen op klompen? Jazeker! Van mijn grootmoeder een boerin uit Tienhoven en Maarssen ooit gekregen als kind en zij heeft me leren lopen op klompen. 

We horen naast ons huis het carillon van de HEILIG HART KERK. Dat geeft ons een goed gevoel! Beetje de DOMTOREN terug. Slik.

Nu ben ik dus samen met huisgenoot A. een meisje uit de polder.

FOTO: UITZICHT VANUIT DE ACHTERKANT VAN ONS HUIS, BOVEN.